السلام علیک یا بقیة الله
همه هست آرزویم که ببینم از تو روئی چه زیان تو راکه من هم برسم به آرزوئی
به کسی جما ل خود را ننموده ای و بینم همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگوئی
نه به باغ ره دهندم که گلی بکام بویم نه دماغ آنکه از گل شنوم به باغ بوئی
همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تارچنگی من ازآن خوشم که چنگی بزنم به تارموئی
همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا تو قدم به چشم من نه بنشین کنار جوئی
چه شود که ازترحم دمی ای سحا ب رحمت من خشک لب هم آخر زتو تر کنم گلوئی
بشکست اگر د ل من به فدای چشم مستت سر خمّ می سلامت شکند اگر سبوئی
غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم تو ببُر سر از تن من ببَر از میانه گوئی
ز چه شیخ پاکدامن سوی مسجدم بخواند رخ شیخ و سجده گاهی سرما وخاک کوئی
بنمود ه تیره روزم ستم سیا ه چشمی بنموده مو سپیـد م صنـم سپیـد روئی
چه شود که راه یابد سوی آب ،تشنه کامی چه شود که کام جوید ز لب تو کامجوئی
به ره تو بس که نالم زغم تو بس که مویم شده ام زناله نالی، شده ام ز مویه موئی
نظری به سوی( رضوانی )دردمند مسکین که به جز درت امیدش نبود به هیچ روئی
« رضوانی شیرازی »