تهنیت

                                         بسمه تعالی

    در طوس جلال کبریا می بینم              بی پرده  تجلّی خدا می بینم

    درکفش کََن  حریم پور موسی              موسای کلیم باعصامی بینم

    یازدهم ذی القعدة

    تجلی رأ فت ،ازغیب احد یّت ،انسان ا لجبروتی ، الاصل الملکوتی

   ،العالَم الناسوتی ،الحجّة  القاطعة الربانیّه ،محقِِقِقِ الحقائق الامکا نیة 

    ازل الابدیّات  و ابد  الازلیّات ، قران  المجملات  الاحدیّة  و فرقان  

    المفصّلات  الواحدیة ، شمس الشموس و کهف  النفوس ،امام الوری

    حضرت علی بن موسی الرضا علیه الاف التّحیة والثنا ء برذخیرۀ

    هستی  حضرت  بقیة  الله  الاعظم عجّل الله  تعالی  فرجه الشریف

                                      مبارک باد .

قصیدۀ غرّا و بی بدیل از حکیم قاانی

 

                                               بسمه تعالی

          قصیده در مدح ومنقبت حضرت علی بن موسی الرضا علیه الاف التحیة والثنا

     هـژبر   بیشـۀ    امکان   نهنگ    لجّـۀ    ایمـان          

                                                    ولیّ     ایـزد   منّـا ن   علی   عـا لی    اعـلا

     امام   ثامن   ضامن  حریمش  چون   حرم  آمن     

                                                   زمین  از حزم  او سا کن  سپهر ازعزم او پویا

     نهـا ل   باغ    علّیین ،  بهـار  مرغـزار   د یـن  

                                                  نسیم   روضـۀ   یا سین ،  شمیـم   دوحــۀ  طـه

     سحاب عد ل  را  ژاله ، ریاض  شرع  را لاله     

                                                  خرد  بر چهر او  واله ، روان  از مهر او شیدا

     رخش  مهری  فروزنده ،  لبش یاقوتی  ارزنده  

                                                  از ان  جان  خرد زنده و زین  نطق سخن  گویا

     زجودش قطره ای  قلزم ،زرویش پرتوی انجم  

                                                  جنـا بش   قبـلۀ  مردم  ،  رواقـش  کعبـۀ   دلهـا

     بهشت ازخلق او بوئی ، محیط ازجود اوجوئی 

                                                  به   جَنب   حشمتش  گوئی ، گرایا ن  گنبد  مینا

     ستـاره  گوی  میدانش  ، هلال  عیـد  چوگا نش    

                                                  ز  نعـل   سمّ   یکرانش  غبـا ری   تودۀ   غبـرا

     قمررنگی زرخسارش، شکر طعمی زگفتارش 

                                                   بشر را مهرد یدارش،نهان چون روح در اعضا

     زمین اثاری ازحزمش، فلک معشاری ازعزمش

                                                 اجـل  در  پهنۀ  رزمـش  ندارد   دم  زدن   یـارا

     خـرد   طفـل  دبستا نش ، قمر شمع   شبستا نش  

                                                  به مهر چهر رخشا نش ،ملک  حیران ترازحربا

     نظـام  عا لـم   اکبـر  ،  قِـوام   شــرع   پیـغمبر  

                                                 فروغ    د ید ۀ   حـید ر،  سـرور  سینـۀ   زهـرا

     اَبَد از هستیش  آنی ، فلک  درمجلسش  خوانی

                                                  به   خوان  همتش  نانی   فروزان   بیضۀ  بیضا

     وجودش با  قضا توام ، زجودش ما سوی خرّم

                                                 حد وثش  با   قِدم  همد م ، حیا تش   با  ابد  همتا

     قضا تیریست درشستش ،فنا  تیغیست دردستش     

                                                 چو  ماهی  بستۀ  شستش  ، همه  د  نیا و ما فیها

     زمین گویست درمشتش،فلک مُهری درانگشتش

                                                  دو  تا  چون  اسمان  پشتش ، به  پیش  ایزد یکتا   

     به سا ئل بحرو کان بخشد ،خطا گفتم جهان بخشد

                                                  گرفتم  کو  نهان  بخشد ، ز بسیا ری  شود   پیدا

     ملک  مست  جما ل  او ، فلک  محو  کما ل  او  

                                                   ز دریـای   نوا ل  ا و ،  حبـا بی   لجّۀ  خضرا

     زما ن  را عد ل او  زیور،جهان را ذات اومفخر

                                                   زمان را او زمان  پرور، جهان را اوجهان پیرا

     ز قدرش عرش  مقداری ،زصنعش خاک اثاری

                                                    به  باغ  شوکتش  خاری  ریا ض جنّت الماوی

     رضای  او رضای  حق ، قضای او قضای  حق  

                                                   د لش  از ما   سوای  حق  گزید ه  عزلت  عنقا

     کواکب خشت  ایوانش، فلک اُجری خورخوانش   

                                                   به  زیر خط  فرما نش  چه   بُلقا  و چه جابُلسا

     رخش  پیرایۀ   هستی ، د لش  سرما یۀ   هستی 

                                                  وجودش دایۀ  هستی ، چه  درمقطع  چه درمبدأ

     ملک  را روی دل سویش، فلک را قبله ابرویش  

                                                  به  گِرد   کعبۀ  کویش  طواف  مسجد  الاقصی

     جهان را او بود  آمر،چه درظاهر چه  در باطن

                                                 به   امر او  شود  صا در  ز دیوان  قضـا  طغرا

     کند از یک  شکرخنده ، هزاران مرده را  زنده

                                                چنا ن   کز  چهـر رخشند ه،  جهان  پیر را  بـرنا

     رِدای  قد س  پوشیده ، به هضم  نفس  کوشیده

                                                به   بزم   ا نس  نوشیده ، می  وحدت  ز جام  لا

     مِی از مینای  لا خورده ، سبق از ماسوا برده   

                                                 و ز ان  پس  سر  بر اورده ، ز جَیب  جامۀ  الآ

     زُدوده  زنگ  امکانی ، شده  در نورحق فانی 

                                                چو مه  در مهر نورانی  چو  آب  دجله  در دریا

     زده  د ر دشت لا خرگه ، که لا معبود الا الله 

                                                ز  کـاخ   نفی   جسته  ره   به  خلوتگاه   استثنـا

     شده  از بس  به یاد حق به  بحرنفی مستغرق 

                                                 چنان  با  حق  شده  ملحق  که  استثنا  به مستثنی

     زهی یزدان ثنا خوانت،دوگیتی خوان احسا نت   

                                                خمی   فتراک   فرما نت  جهان را عروة  الوثقی

     ستاره  میخ  درگاهت ، زحل هندوی درگاهت   

                                                 ز بیـم خشـم  جا نکاهت ، فلک  را رنج استـرخا

     به سرازلطف حق تاجت،طریق شرع منهاجت     

                                                  بسا ط   قرب  معراجت  فسبحا ن  الذی  اسری

     مهین  نـو  باوۀ   آدم   ،  بهین   پیـرایۀ عـا لم 

                                                  چو خیر المرسلین  مَحرم  به خلو تگاه  اُو ادنی

     توئی غا لب توئی قاهر،توئی با طن توئی ظاهر  

                                                  تو ئی  نا هی توئی  آمر، تو ئی داورتوئی  دارا

     تو درمعمورۀ  امکان ، خداوندی  پس ازیزدان   

                                               چودررگ خون چودرتن جان روان حکم تودراشیا

     توئی  برنفع وضرقادر، توئی برخیرو شرقادر   

                                                 توئی  بر د یو و دَد  آمر، توئی  بر نیک وبد دانا

     تو جسم  شرع را جانی ، تو دُرّ عقل را کانی  

                                                  تو  گنج  کا ن یزدانی  تو د ا نی  سرّ ما  اوحی

     تو  دانا ئی  حقا یق را ، تو بینا ئی  دقا ئق را    

                                                   تو  رویا نی  شقا یق  را  ز نا ف صخرۀ  صمّا

     ترا  از ماه  تـا ماهی، ز حق  پروانـه  شاهی 

                                                   گر  افزائی  و گر کاهی ، نباشد از کست  پروا   

     دراوصاف  تـو« قـا آنی»  دهد دادِ سخنـدانی 

                                                   کنـد  امروزدهقا نی  که  تا  حا صل  بَرَد  فردا

     سخن تخم است واودهقان ثنا مزرع امل باران

                                                   فشاند  دانه  در میزان که چیند خوشه  درجوزا

قصیده در مدح حضرت معصومه (س)

                                       بسمه تعالی

        اول ذی القعده

         خجسته میلاد مسعود ثمرۀ شجرۀ خیر البشر نور چشم حضرت موسی بن جعفر

    حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیهم اجمعین برشیعیان جهان میمون ومبارک باد.      

 

    ای  به   جلالت  ز افرینش   برتر                      ذات  تو تنها به هر چه هست برابر

    زادۀ   خیر الوری  رسول  مکرّم                       بضعۀ   خیر  النسـا ء بتـول  مطهّر

    از تو  تسلی  گرفته  خاطر  گیتی                       و  ز تو  تجلی  نموده   ایـزد  داور

   عالـم   جانی  و عالـم  دو  جهانی                      اخت  رضائی و د خت موسی جعفر

   فاطمه ات  نام  و از سلاله  زهرا                       کز رخ او شرم داشت زهرۀ ا زهر

   ای  تو  به  حوّا  ز  افتخار  مقدم                        لیک   ز حـوّا   به  روزگار مؤخّر

   ای  بس ، بابا  کزو  بِِِِِِِه آید فرزند                       ای  بس  ماما  کز و  بِه  آید   دختر

   تا  که  تو را نافریده  بود  خداوند                       شاهدِ هستی نداشت  زینت و  زیور

   بهر  وجودِ  تو کرد  خلقت  گیتی                       کز  پیِ  روح  است  افرینشِ  پیکر

   دانه   نکارند  جز که از پی  میوه                      حقه  نسازند  جز که  از پی  گوهر

   چیست مراد ازسپهروگردش انجم                      چیست غرض ازدرخت ، میوۀ نوبر

   علت  ایجاد  اگر عفا ف تو بودی                       نقش  جهان  نامدی به  چشم مصور    

   پیر خرد  بُد طفیل ذات تو گر چه                       گشت  به  طفلی  تو را  سپهرمعمّر

   هست زیک نورپاک ایزد ذوالمن                       ذات  تو  و حیدر  و  بتول  و  پیمبر

   گرزیکی شمع صد چراغ فروزند                      نور نخستین  بود  که  گشتـه  مکرر

   ورنه چرانورها ز هم نکنی فرق                       چون شود  از صد چراغ خانه منور 

   بس کن ( قاانیا )  ثنای  کسی  را                      کش ملک العرش مادح است وثنا گر               

                                                                           « حکیم قاانی »