تسلیت

                              بسم الله الر حمن الرحیم

شهادت جانسوزعلمدار عرصۀ بلا،قطب  صحرای نینوا ،اسیرُالله فی

ارض کربلا،صاحب مناجات(وتقبّل منّا)ناطقه به شریفۀ(وما رآیت الاّ

جمیلا) عالمۀ غیر معلَّمَه  حبیبةُ الحسین علیه  السلام  حضرت عقیلۀ

بنی هاشم زینب کبری سلام الله علیها را به حضرت بقیة الله الاعظم

عجل الله تعالی فرجه الشریف تسلیت عرض می کنیم.

رباعی و قصیده در مدح حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام از لسان الغیب حافظ شیرازی رحمه الله

                                     بسم الله الرحمن الرحیم                            

                                         رباعی            

در مذهب  ما  کلام  حق  ناد  علی   است               طاعت که قبول حق بود یادعلی است

از   جمله   افرینش     کون    و    مکان               مقصود  خدا علی  و اولاد علی است 

 

                            قصیده  فی مدح مولی الموحدین علی علیه السلام

 

مقدری    که   ز  اثار  صنع   کرد   اظهار            سپهرومهرومه وسال وماه ولیل ونهار

مدار سیر  کواکب   به   امر  کن    فیکون             قرار  داد   بر  این  طاق  گنبد  دوّار

ز هفت   کوکب   سیاره  و  دوازده   برج              کنند   سیر  مخالف   ثوابت  و  سیّار

نه  اسمان  ز ملائک   به امر حق  مشغول             بسجده  درگه  تسبیح  وذکر و استغفار

چهار  عنصر  از او   مختلف    پدید   امد              مداراتش و اب وهوا و خاک و حجار 

قرار داد  به  بالای   خاک   و   اب   اتش             گرفته  کوه و زمین در میان اب  قرار

بدوستی    نبی    و   ولی    اساس    نهاد              جهان و هرچه دراو هست خالق جبّار

اگر نه  ذات  نبی  و  ولی  بدی    مقصود              جهان به کتم عدم رفت ،همچواول  بار

نوشته   بر  در   فردوس    کاتبان    قضا              نبی   رسول  و  ولیعهد   حیدر  کرّار

امام  جنّی  و  انسی  علی   بود  که  علی              زکل خلق فزون است ازصغارو کبا ر

زنام  اوست معلق سما  و کرسی  وعرش              زذات اوست  مطبق زمین بدین  هنجار

علی  امام   و علی  ایمن   و  علی  ایمان              علی امین وعلی سرور و علی  سردار

علی  علیم  و  علی  اعلم   و  علی  عالی              علی حکیم  وعلی حاکم  وعلی  سالار

علی نصیر وعلی   ناصر وعلی   منصور             علی  مظفر و غالب علی سر و سردار

علی عزیز و علی  عزت   و علی  افضل              علی  لطیف وعلی  انور و علی  انوار

علیست  فتح  فتوح و علیست راحت روح              علیست فاضل وافضل علی سروسردار

علی   سلیم  و علی  سالم   و علی  مسلم               علی  قسیم  قصور وعلیست  قاسم  نار

علی صفی  وعلی  صافی وعلی  صوفی               علی  وفیّ و علی صفدر و علی  کرّار

علی  نعیم   و علی  نعمت  و علی  منعم                علی   بود   اسد   الله    قاتل    الکفّار

علی زبعد محمد زهر چه هست  به است                اگر تو مومن  پاکی  بکن بر این اقرار

به  حق   نور محمد  به  ادم  و به  خلیل                به حق شیث وشعیب و به هود کم ازار

بحق  یوسف  و یعقوب  و یحیی و لقمان                بحق  نوح   نجی  در  میان   دریا  بار

بحق  عزت   توریة   و حرمت    انجیل                بحق  جمع  زبور و بحق  روز  شمار

بحق  یوشع  و الیاس  و لوط   و اسکندر               بحق نغمه  داود و صوت خوش هنجار

بحق   دانش   اسحق  و  شوق   اسمعیل                که دررضای خدا جان خویش کرد نثار

بحق   مهر  سلیمان   به   زهد   ابراهیم                بحق موسی و عیسی  و یونس غمخوار

بحق   قوت  جبریل   و  صور  اسرافیل               بحق  قابض  ارواح   در یمین  و  یسار

بحق   حامل  عرش  و   بقرب   میکائیل               بحق    چار    کتاب     ستودۀ     جبّار

بحق  جملۀ  قران  به   صحف   ابراهیم                بحق    جملۀ   مردان   واقف    اسرار

بحق  سوز  فقیران   بی   گنه    در  بند                بحق  زاری   رنجور  بی  کسِِِ   بیمار

     بحق    چهرۀ   زرد   فقیر   سر  گردان                بحق  درد  اسیران دو ر از ال و  تبا ر 

 

     بحق دین   محمد   بخون   پاک    حسین                بحق  مردم  نیک  از مهاجر و  انصار

 

   که  نیست  دین هدی را بقول پاک رسول               امام   غیر  علی    بعد   احمد   مختار

 

   زبعد او حسن است  و حسین  حجت  او                مجوی  جهل  بر این کار مومن  دیندار

 

   سپاس و منت وعزت  خدای را که  نمود                ره نجات و شدم از حیا ت بر خوردار

 

   بسال  هفتصد  و هفتاد  بُد  که  در شیراز                تمام گشت به یک روزجمع این اشعار

 

   به د شمنان  منشین   حافظا    تولا    کن                 نجات خویش طلب کن به جان هشت وچهار 

                          

   دیوان حافظ قدسی چاپ شیراز 1322هجری قمری

دیوان حا فظ انتشارات اسلامیه چاپ تیر ماه 1327هجری شمسی

 

 

                                    

تهنیت

                         بسم الله الرحمن الرحیم

 

 میلاد مسعود سرّ الاسرارومشرق  الانوارالمصوّر للهیولی الملکوتیة ،

 

  الوالی  للولایة  النا سوتیه ، سرّالانبیاء و المرسلین ، سید الاوصیاء و

 

  الصّدیقین ، صورة  الامانة  الالهیه ، ما دّ ة  العلوم   الغیر المتناهیه ،

 

  الظاهر بالبرهان والباطن با لقدرة  والشان ، فاتحه مصحف الوجود ،

 

  بسملة کتاب الموجود،حقیقة النقطة  البائیه،المتحقق بالمراتب الانسانیه

 

  حضرت امیرالمومنین علیه السلام، ومیلاد فرزند خلف حضرتش باب

 

  الله المفتوح وکتاب  الله  المشروح ، ماهیة  الماهیات ، مطلق المقیدات

 

  ، سرّ السرّیات  الوجود ، ظلّ  الله  الممدود ، غوّاص بحرالقِدم ،محیط 

 

   الفضل و الکرم ، غایة  الوجود  والایجاد محمد بن علی الجوادعلیهما

 

   السلام  بر بقیة  الله الاعظم عجّل الله تعالی  فرجه  الشریف میمون و

 

   مبارک باد .

       

معنای شعر مو لا نا ( رهی جز کعبه و بتخانه می پویم که می بینم )

                               بسم الله الرحمن الرحیم

  

از معنای این شعر مولونا پرسش شده

    رهی   جز  کعبه   و  بتخانه   می پویم   که  می بینم

                                گروهی بت پرست اینجا ومشتی خود پرست انجا

  گمان برده اند  این شعر کفراست وحال  انکه  توحید  محض است

ظاهر شعر رامعنا ان است که راهی غیرازبتخانه وکعبه می پویم که

راه سومی باشد چرا که گروهی را در بتخانه  بت پرست و مشتی را

در کعبه خود پرست می بینم .علماء را عبارتی است که گویند (حکم الامثال فی ما یجوز و فی ما لا یجوز واحد ) یعنی حکم  همانندها  در جواز و عدم  جواز یکی است اگر شیئی حکمی داشت شئ  دیگر که مثل اوست همان حکم را دارد اینجا اینگونه است چون حیثیت مقابله و برابر کردن بت پرستی و خود پرستی  است  بدین معنی  که   بت پرست  چیزی ماورای بت  را پرستش نمی کند همین  قالب و پوسته وجسم که مقابل اوست می پرستد و او را اعتقادی به ماورای این بت نیست پس مسلمانی هم که تعین و قالب و قشر کعبه را طواف می کند نه روح ولبّ ان را با بت پرست مساوی است بلکه بدتر

سعدیا چون بت شکستی خود مباش          بت پرستی کمترازاصنام نیست

چون این شخص قالب مقدسی را وسیله  اغراض دیگر از جمله  خود نمائی  قرار داده  همانگونه که خداوند در قران می فرماید :

(فویل للمصلین ، الذین هم عن صلاتهم ساهون ، الذین هم یراؤن )

پس وای بر ان نمازگزاران که دل از یاد خدا غافل دارند  همانان که اگر طاعتی کنند به ریا وخود نمائی کنند بقول حافظ :

می خور که صد گناه زاغیار در حجاب

                                               بهتر ز طاعتی که به روی ریا کنی

اوحدی مراغه ای :

از گنه توبه کن ز طاعت هم                        طاعتی کز ریا شود محکم

و در ایه ای  دیگر خدا می فرماید :

(اجعلتهم سقایة الحاج و عمارة المسجد الحرام کمن امن با لله و الیوم الاخر و جاهد فی سبیل الله ......)         سورۀ توبه  ایۀ  19

ایا رتبه سقایت و اب دادن  به حاجیان و تعمیر کردن مسجد الحرام را با مقام انکس که به خدا  ایمان اورده  ودر راه خدا  جهاد  کرده (منظور علی ابن ابیطالب علی السلام )یکسان شمرید ؟  هرگز این دو نزد خدا یکسان  نخواهند  بود  یعنی  ایمان و عدم   ایمان ،.یک  گروه   فخر می فروختند  که ما  سقایت  حجاج  می کنیم  و گروه  دیگر به  تعمیر کعبه فخر می کردند و این همان خود پرستی است که جناب  مولانا نفی می کند  وان راه سوم که گوید رهی جز کعبه و بتخانه  ایمان و اعتقاد به صاحب کعبه و حقیقت است که می پوید واین منحصربه جای خاصی نیست  .

کعبه یک سنگ نشانی است که ره گم نشود

                                             حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

بقول صائب :                                      *

اگر ازحسن عالمگیراو واقف  شدی ، زاهد

                                       پرستیدی به جای کعبه هرسنگ نشانی  را

  شخصی گوید  امام حسن عسگری علیه  السلام  فرمودند : ( احسن ظنّک و لو بحجر یطرح الله فیه سّره ،  فتناول نصیبک منه ، فقلت یا ابن رسول الله و لو بحجر ؟ فقال  علیه السلام : الا تنظر الی حجر الاسود ) گوید حضرت امام حسن عسگری علیه السلام  فرمودند : گمانت را نیکو کن اگر چه به سنگی که خداوند سرّش را در ان سنگ می افکند و بهرۀ خود را از ان سنگ در یاب ، پس گفتم : ای فرزند رسول خدا اگر چه به سنگی ؟ حضرت فرمودند : ایا به حجر الاسود نگاه نمی کنی ؟ « بحار الانوار جلد ۷۲ صفحه ۱۹۷» ان شعر صائب  مضمون همین حدیث است و کلام امام که می فرمایند : ولو بحجر؟ هر سنگی را شامل می شود منتها چون ان شخص ظرفیت نداشت و معرفتش کم بود تعجب کرد و به نظرش بعید امد که خدا سرّش را در هر سنگی قرار دهد و پرسید و لو بحجر ؟ حضرت فرمودند : مگر حجر الاسود را نمی بینی ؟ و الا حقیقت مطلب همان است که حضرت اول فرمودند .

 (ولله المشرق و المغرب فاینما تولوا فثم وجه الله ان الله واسع علیم )

«مشرق و مغرب هر دو ملک خداست پس به هر طرف روی کنید پس همان روی  خداست  خداوند  به همه جا محیط  و به همه  چیز داناست »                                   سوره بقره ایه 115

به هر طرف که روی رو به سوی او داری

                                         چه درجنوب شمال و چه دریمین و یسا ر

قال ابوعبدالله علیه السلام :

(لا تنظروا الی طول رکوع الرجل و سجوده ، فان ذلک شئ اعتاده فلو ترکه استوحش  لذلک ولکن انظروا الی صدق حدیثه و اداء امانته ) «  کافی کتاب ایمان وکفر باب الصدق واداء الامانه »

امام صادق علیه السلام فرمودند : به طول رکوع و سجود مرد نگاه نکنید زیرا بدان عادت کرده واگر ان را وانهد بهراسد لکن نگاه کنید به راستگوئی و امانت پردازی او، چرا انکه به طول رکوع و سجود عادت کرد و اگر ترک کند وحشت می کند ؟چون در حقیقت  رکوع و سجود نبود و این وسیله  بوده  برای بزرگ نمائی خویش و این خود پرستی است و بت پرستی هم نتیجه خود پرستی است چون  انان هم که بت  می پرستیدند به  بتهای خود فخرو مباهات می کردند چون ساخته  دست خود شان بو د پس در حقیقت خود را پرستش می کردند بقول صائب :

به غیرازخودپرستی طاعتی ازوی نمی اید

                                           خود ارائی ،که باشد خانۀ ائینه محرابش

خود ارا خود را در ائینۀ محراب  می بیند وطاعت خویش می کند .

و بقول عطّار :

گرفتار وجود   خود   شد ستی               بمانده این چنین در خود پرستی

پس تا ازقید و بند  خود پرستی رهائی نیابی حق پرست نخواهی شد باید دست از غبار هستی بشوئی و در حق فانی شوی تا یه او باقی گردی و معنی فنا ان نیست که جسم تو نابود گردد بلکه فنائ ممکن الوجود در واجب الوجود به اضمحلال اثار ا مکانی است نه انعدام حقیقت او چون اضمحلال انوار محسوسه در نور افتاب

چراغ انجا که خورشید منیر است            میان بود و نابودی اسیر است

باید به صفات حق متصف وازصفات رذیله مادی و دنیوی پاک گردی و در نور حق فانی .بقول عطار :

تو خودرامحوکن درشیریزدان                 خدا بین وخدا خوان و خدا دان

وبقول فیض کاشانی :

نشاید  بندگی با خود پرستی                   زخود تا نگذری کی بنده باشی

حرف تمام عرفا وحکما همین است حال یا در قالب شعر و نظم یا در قالب نثر ،و براین حرفشان براهین عقلی و نقلی و کشفی اقامه کرده اند و از قران و روایات اهل بیت علیهم السلام اقتباس کرده و در قالب شعر و غیره اورده اند و کسانی که با اینها مخالفت و دشمنی می ورزند حرف اینها را نفهمیده اند خداوند درقران میفرماید : (بل کذّبوا بما لم یحیطوا بعلمه )« این منکران از روی علم سخن نمی گویند  بلکه انکار چیزی را می کنند که علمشان به او احاطه نیافته و حقیقت و باطن ان را درک نکرده اند»  چون حرف اینها قصۀ موش وگربه عبید زاکانی نیست اگر چه بعضی از اینها قصه موش و گربه را هم نمی توانند بفهمند اینها از جهلشان مخالفت می کنند همانگونه که امیر عالم علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرمایند :

(الناس اعداء ما جهلو ا ) مردم دشمنند انچه را که نمی دانند، منکرین عرفان از مصادیق بارز این ایه شریفه و کلام امیر المومنین هستند .

 گناه عرفا و حکمای الهی این است که قائل به وحدت وجود هستند و می گو یند ( لیس فی الدار غیره دیّار )در اخر ترجیع بندهای هاتف اصفهانی می خوانید :

که یکی هست و هیچ نیست جز او              وحده    لا   اله    الا   هو

ایا اینکه جز خدا کسی نیست و وجود وهستی مطلق اوست و عالم و ما فیها   در اضافۀ به او وجود دارد و نمودی از ان بود مطلق است کفر است و ارسطو و افلاطون  و بو علی سینا ، خواجه نصیر طوسی ، و ملاصدرا ،میرداماد ،میر فندرسکی ،شیخ بهائی ،فیض کاشانی ،ملا عبدالرزاق کاشانی ،عبدالرحمن جامی ،ابن عربی ،صدر الدین قونوی ،خوارزمی ،مولوی ، عطار ، سعدی ،خواجوی کرمانی ،حافظ ،شاه نعمت الله ولی ،خواجه عبد الله انصاری ،ملا عبدالرزاق لاهیجی ،نجم الدین رازی ،سید حیدر املی ،شیخ اشراق ،ابن فارض ،ابو القاسم قشیری ،علی بن محمد ترکه معروف به ابن ترکه ،عز الدین کاشانی ،جندی ،شمس مغربی ،ملا عبدالله زنوزی ،اقا علی مدرس ،رکن الدین شیرازی ،عراقی ،نظامی ،ناصر خسرو ،حکیم صفا ،حکیم شفا ،قاسم انوار ، صفی علیشاه صائب تبریزی ، قاانی ،ملا هادی سبزواری ،میرزا مهدی اشتیانی ،اقا میرزا رضا قمشه ای  ،سنائی  ،جلوه ،اخوند کاشی و صدها عارف و حکیم و شاعر دیگر غیر مشهور همه العیاذ بالله کافر و میرزا طاهر قمی ،شیخ مهدی اصفهانی و میرزا جواد تهرانی که تعدادشان به عدد انگشتان نمی رسد موحد بوده اند در حالی که انان هر کدام کوه علم و تقوی بودند مثل مرحوم ملا صدرا که هفت بار پای پیاده به خانه خدا مشرف شد و اینها جهل مرکب و حرفشان فقط مخالفت است و سرّ مخالفت را هم عرض می کنم .عرفا گویند هستی مطلق فقط حضرت حق است و فقط در مقابل حضرت حق کرنش کنید و سر تسلیم فرود اورید وغیر حق را بنده نباشید و این حضرات می خواهند اقائی کنند و مرید و مرید داری ، و همه در مقابلشان  سر تسلیم فرود اورند لذا مخالفت می کنند و می گوید پس من کیستم با این هیکل و کبکبه و دبدبه با این سر پر از هوس  و سودا ، تو می گوئی هستی ، مختص ذات اوست  پس من کیستم؟ یعنی :

ما عد م هائیم و هستی ها نما                     او وجود  مطلق و هستی ما

که براستی باید در وصف این سرها شعر خاقانی را سرود :

نگر که نام سری بر چنین سری ننهی

                                           که گنبد هوس است  این و دخمۀ سودا

همانگونه که ابوحنیفه می گفت من همه جا با جعفربن محمد علیه السلام مخالفت می کنم و چون نمی دانم او در سجود چشمان خویش را می بندد یا باز می گذارد من یک چشم خویش باز و دیگری را می بندم تا در همین هم یقین پیدا کنم مخالفت کرده ام اینان نیز اینگونه هستند من یک نمونه از حرفهای اینان را ارائه می دهم تا ببینید (یضحک به الثکلی )هست یا نه .مرحوم حاج ملا هادی سبزواری که مادر دهر نظیرش را نخواهد زائید درعلم وتقوی  که شرح منظومۀ منطق وحکمت او حدود صد پنجاه سال است درحوزهای علمیه تدریس می شود و انان که حرفهای اورا می فهمند افتخار می کنند ایشان در همان منظومشان در تعریف  وجود که  وجود حق  است  می فرماید :

مفهومه  من  اعرف  الاشیاء                     و کنهه  فی  غایة   الخفاء

یعنی وجود و هستی به لحاظ مفهوم و معنی اعرف و اشکارترین اشیاء است و هر کسی مفهوم و معنی وجود را می فهمد وقتی گویند هستی درمقابل نیستی  ولی کنه و حقیقت وجود در نهایت خفاء و پنهانی است و برکسی اشکار نیست و میرزا مهدی اصفهانی در مقابل این شعری گفته و مخالفت کرده :

مفهومه  فی  غایة   الخفاء                       و کنهه من اعرف الاشیاء

یعنی مفهوم ومعنی وجود درنهایت خفاء و کنه و حقیقت وجود که( چیست) اشکارترن اشیاءیعنی کنه وجود حق اشکارترین و مفهوم و معنی وجود حق اخفی و پنهانترین اشیاء است ایا این حرف (یضحک به الثکلی)نیست ؟ یعنی هر زن فرزند مرده را به خنده نمی اورد؟ همۀ حرفهای این حضرات بر همین منوال است و حقایق را به باد تمسخر گرفته و راه را برای امثال کسروی و شریعتی باز کرده تا جرات کنند مقدسات شیعه را به باد تمسخر بگیرند و توهین به ائمه اطهار علیهم السلام  و شیعه کنند تا انجاکه شریعتی در اسلام شناسی  خود بگوید وقتی پیغمبر مبعوث به رسالت شد به ابی بکر فرمود به من ایمان اور و ابی بکر فورا ایمان اورد  ولی وقتی به علی علیه السلام گفت به من ایمان بیاور گفت اجازه بده با پدرم مشورت کنم .فردا امد حضرت فرمود مشورت کردی  مولا فرمود نه ، چون دیدم خدا در خلقت من با پدرم مشورت نکرد من هم مشورت نکردم .!!! همان امیر المومنین علیه السلام که وقتی قنداقه اش را دست پیغمبراکرم صلی الله علیه واله وسلم دادند چشمان مبارک گشود وسوره مومنون را تلاوت فرمود. ایا اسلام شناسی را در دانشگاه سوربن ونزد گورویچ یهودی  فرا می گیرند ؟که شریعتی در مخاطبهای اشنا گوید مغزم را گورویچ یهودی تغذیه می نمود ایا این می شود اسلام شناس ؟!!یا اسلام برانداز ؟ در ضمن این شعر جزو اشعار مولونا نبود ببخشید اطاله سخن شد اما چه کنم .........

                                    و السلام علی من اتبع الهدی

 

 

تسلیت

                           بسم الله الرحمن الرحیم                                      سوم رجب ، شهادت جانسوز، الدّاعی الی الحقّ، امین الله علی الخلق،

لسان الصدق و باب السِّلم ، اصل المعارف  ومَنبَت العلم، مِفتاح خزائن

الوجوب ، حافظُ مکان الغیوب ،طیّارجَوِّ الازل والابد حضرت علی بن

محمدٍ الهادی علیه السلام را برمنتقم ال محمد حضرت  بقیة الله الاعظم

عجّل الله تعالی فرجه الشریف  تسلیت عرض می نمائیم.

تهنیت

                                        

                                     بسم الله الرحمن الرحیم

میلاد مسعود حضرت باقرالعلوم ، شخص العالم والمعلوم ،ناطقة الوجود

نسخة الموجود،حافظ المعارج الیقین،وارث علوم المرسلین،حقیقةالحقائق

الظهوریة ،دقیقة الدقائق النوریة، ابی جعفر محمد بن علی علیه السلام بر  

 حضرت بقیةالله الاعظم عجل الله تعالی فرج الشریف میمون ومبارک باد.

جواب از اینکه ( معرفت حضور است چگونه می تواند قهری باشد؟)

              بسم الله الرحمن الرحیم

چون روح قدسی از عالم امر و مجردات بلکه نخبۀعالم امر که( نفخت من روحی) و( قل الروح من امرربی)از عالم خلق و عناصر و صفوةعنصریات است و ایات و روایات کثیره صریحا دلالت بر سبق روح بر بدن و بودن روح قدسی در نشآات سابقه دارد و کلام عرفا نیز مشحون است به اینکه عارف را،عارف گویند چون( معرفت) ،اخیِِرِ ادراکین از دو ادراک  است که در میان ذهول و فراموشی تخلخل ایجاد کرده باشد و روح ادمی  دران نشآت عالِم بوده به حق و چون به این عالم امد و همنشین طبیعت شد ذاهل و فراموش شد و باز عنایت حق تعالی اصلاح عقل کرد و به حرارت عشق نضج وپختگی یافت و از جزئیات مادی روی بر تافت و قرب به حق پیدا کرد و باز حق را دریافت که جناب مولوی در اول مثنوی بدین اشارت دارد

      بشنو از نی چون حکایت می کند                 وز جدائیها   شکایت می کند        که مراد از( نی) مطلق روح قدسی ادمی است که نی را با واصلان کامل و کاملان مکمّل که از خود وخلق فانی شده اند و به حق باقی   گشته مناسبت تمام است زیرا همچنان که نی از خود تهی گشته و هر چه بدان منسوب است ازنغمات و الحان فی الحقیقه از صاحب اوست  نه از او ،همچنین این طائفه علیّه  بالکلیّه از وجود خود خالی شده اند و هر چه بدیشان از افعال و اخلاق منسوب است همه اوصاف حق تعالی است که در ایشان ظاهر شده و ایشان را مظهریت بیش نیست .     

    کیست نی انکس که گوید دم بدم                من نیم جز موج دریای قدم                  ازوجود خود چو نی گشتم تهی                      نیست از غیر خدایم اگهی           

    کزنیستان تامراببریده اند                         از  نفیرم  مرد زن  نالیده اند           حقا یق مقدسه موجودات از حیثیت اندراج و اندماج درغیب هویت ذات حضرت حق مسمی به شئون ذاتیه هستند  و در ان مرتبۀحضرت ذات از یکدیگر ممتاز و متفاوت نیستند نه علماًو نه عیناًو ان مرتبه را غیب اول و تعین اول گویند ومرتبۀ دوم غیب  و تعین ثانی و حقایق را در این مرتبه   اعیان ثابته خوانند و انان را در این مرتبه   فقط  امتیاز علمی است نه عینی   و چون در این مرتبه از خلق اعیان ثابته متکثرند باالکثیرة النسبیّه به اعتبار انتفاء وجود خارجی از ایشان می شاید  که مولوی از( نیستان) این مرتبه را اراده کرده  باشد و مرتبۀ ثالثه از این مراتب مرتبۀ  ارواح و چهارم عالم مثال و پنجم عالم  اجسام و ششم مرتبۀ جامعه است مر جمیع مراتب را و ان حقیقت انسان کامل است و بعضی مراتب  خلق و آفرینش را منحصر در پنج    مرتبه می دانند و ان را حضرات خَمس می نامند .

       حبذاروزی که پیش ازروزوشب          فارغ  از اندوه و ازاد  از طرب

       متّحد    بودیم    با   شاه   وجود          حکم   غیریّت  به  کلی محو بود

       بود اعیان  جهان بی چندوچون            ز  امتیاز علمی و عینی مصون

       نی به لوح علمشان  نقش ثبوت            نی زفیض خوان هستی خورده قوت

       نی زحق  ممتاز و نه از  یکدگر         غرقۀ  دریای  وحدت  سر به سر

       ناگهان  درجنبش  امد بحر جود           جمله ر ا درخود زخود بی خودنمود

       امتیاز  علمی   امد   در   میان            بی  نشانی  را نشانها  شد  عیان

       واجب و ممکن زهم  ممتاز شد           رسم   و ائین   دوئی   اغاز  شد

       بعدازان یک موج دیگرزد محیط          سوی  ساحل امد ارواح بسیط

      موج دیگرزد   پدید  امد ازان              برزخ  جامع  میان جسم  و جان

      پیش ازان کززمرۀاهل حق است           نام  ان برزخ مثال  مطلق  است

      موج   دیگر نیز  در کارامده               جسم   و  جسمانی   پدیدار  امده

      جسم هم گردیده طورأ بعد طور           تا  به  نوع   اخرش  افتاده   دور

      نوع    اخر آ دم   است   و آدمی           گشته  محروم از مقام   محرمی 

      برمراتب سرنگون کرده عبور           پایه پایه زاصل خویش افتاده دور        

      گرنگردد باز مسکین زین سفر          نیست از وی هیچکس  مهجور تر    

      ( نی )که اغاز حکایت  می کند          زین   جدائیها   شکایت    می کند

        کز نیستانی که دروی هرعدم            رنگ  وحدت داشت با  نور  قدم

      تا  به  تیغ  فرقتم   ببریده اند               از نفیرم   مرد  و  زن  نالیده اند

     این همان معرفت قهری غیر اختیاری است که در وجود هر موجودی

        سریان دارد و اصلاوجودش به ان محقق است  که مرحوم فیض کاشانی(ره)

        در کلمات مکنونه می فرماید :چنانکه کنه ذات حق تعالی معلوم  نیست

        ،کنه  صفات او نیز معلوم نیست  لیکن چون اشعۀ  صفات بر ماهیّت

        انسان تابیده ،ادراک ان به وجه( معتدُّّ به) میتوان و وجوبِ وجود،  یعنی

      غنای ذاتی و وجود بدون ماهیّۀ  که انسان را نیست در فهم ان قاصر است

.       .تمام شد کلام   فیض ( ره)  . این اشعۀ   صفات همان خودیّت و هویّت           

      شخص است که تحقق وجودش به اوست .              

      هرکسی کودورماند از اصل خویش      باز جوید روزگار وصل خویش

     هر کسی   بلکه هر چیزی راجع است به   اصل  خویش لیکن از جهت 

     اشارت به اینکه هر چیزی صاحب شعور است که قبلا هم گفتیم (ان من

     شئ الا یسبح بحمده ) جناب مولوی به کسی تعبیرفرموده لکن محقق است    

     که  از برای هر موجودی  چه عقول ،چه  نفوس ،چه  قوی ،چه  طبایع

     غایات کمالیه است و عقول چون سابق بر عالم حرکا تند بغایۀ الغایات

     متصلند و بقیه در حرکت به جانب غایات ولی واقف نیستند وقهرا              درسیرند به سبب همان  معرفت قهری ( بل الی الله المنتهی و الیه الرجعی  )   

     هر کسی از ظن خود شد یار من       وز درون من نجست اسرار من 

    چنانکه  حق  فرموده (انا عند ظن عبدی بی ) پس  قبول  می کند   قلب

    هر کس از شئون اوبه قدر ظرف و حوصلۀخود  و منکر می شود زیاد از وسع خود را .که (و من الناس من یعبد الله علی حرف )  پس هر کس به قدر ظرف استعدادش نورِ خورشیدِ وجود در کشورِ جانش تابیده وان سرمایه ای است برای معرفت به حق و استکمال   

 جزبه علم او نداند ذات اوراهرعلیم       جزبه نوراونبیند روی اوراهربصیر                           

    (لا یدرک شئ شیئاً الا بما هو منه  فیه )باید از مُدرَک چیزی در مُدرِک

     باشد و الا محال است او را درک کند به خصوص  که ان نور باشد که

     ملا صدرا رحمه الله در اسفار می فرماید ( لا یدرک النور الا باالنور )

    نور حق را به نور حق نگرد           نور  خود را  به  نور خود  بیند

به نور طلعت توبافتم وجود تورا         به افتاب توان دید کافتاب کجاست

   

    اشیاء بی هستی عدم  محض اند و مبدأ ادراک همه ،هستی است ،هم از جانب مدرِک و هم از جانب مدرَک ،و هر چه را ادراک کنی اول هستی درک  می شود اگر چه از ادراک این ادراک غافل   باشی و از غایت  ظهور

    مخفی ماند و این   نیست مگر حضور مطلق  که همان مبدأ المبادی و

    وجود مطلق است که هرچه هست اوست چون( ظاهر بنفسه مظهرلغیره)است

    گویم   سخن  نغز که  مغز  سخن   است   

                                      هستی است،که هم هستی وهم هست کن است

    و از اینجا ظاهر می شود  سرّمعیّت حق با اشیاء که مولا امیر المومنین علیه السلام

   فرموده اند :  ( ما رأیت شیئاً الا و رأیت الله قبله و بعده و معه  وفیه )

    همسایه و همنشین و همره همه اوست

                                                در د لق گدا و اطلس  شه همه  اوست

   در  انجمنِ  فرق  و نها نخانۀ   جمع

                                               بالله  همه اوست  ثمّ  بالله  همه  اوست 

 که ( الله نور السموات و الارض) این حضور و ظهور است که از غایت حضور درخفاء است و خود را حاضرمی بینیم درحالی که درحقیقت، ما  غائبیم و   اگرحضوری  باشد دراضافۀ به اوست حا ل چگونه ممکن است  این حضور

  کسبی و غیر قهری باشد ؟ که

             

 

عالم همه در توست ولیکن ازجهل          پنداشته ای توخویش رادرعالم

    باز به قول جناب مولوی :

    ما  عدمهائیم  وهستی ها  نما                   تو  وجود  مطلق  و هستی ما

    ماهمه  شیران ولی  شیرعلم                  حمله مان  ازباد  باشد  دم  بدم          

    حمله مان پید اوناپیداست با د                  انک ناپیدا ست هرگز گم مباد             

     باد ما  وبود ما از داد  توست                  هستی  ما جمله  از ایجادتوست 

                                  والسلام علی من اتبع الهدی 

 

 

تهنیت

 

  بیستم  جمادی                        بسم الله الرحمن الرحیم       

تجلّیِ شاهدِ بزمِ احدیّت،سیّاحِ بیدایِ صمدیّت، نگینِ تاجِ لولاک، منظورِ

خطابِ اعطیناک ، ناموسُ اللهِ الاکبر،غایةُ ایجادِ البشر،جوهرةُ القُدسیّة

فی   تعیّنِ  الانسیّة، بضعةُ  حقیقةِ   النّبویّة ، مطلعُ  انوارِ العلویّة ،  مجمعُ

البحرین، امُ الحسنین، ثمرةُ شجرةِ الیقین، سیّدةُ نساءِ العالمین، قرّة ُعینِ

الرّسول، الزّهراء العَذراء البتول، علیها سلام  الله المَلِکِ  العَلاّم  که امان

اهل ایمان ازورطات غفلت وضلالت دراعتصام به حبل المتین عصمت

او و بیرق  شفاعت در روز حشر به ید با کفایت اوست برسُرور سینۀ

حضرتش، مُنتقمِ  ال محمد  صلّی الله علیه واله وسلّم   حضرت  بقیة الله

الاعظم عجِّل الله تعالی فرجه الشریف میمون ومبارک باد.

مطلب درخواستی در بارۀ (لان الخلق فطموا عن معرفتها )

      بسم الله الرحمن الرحیم

 

   برادری درخواست کرده مطلبی در باره این حدیث شریف (لان الخلق فطموا عن معرفتها) نوشته شود من باب اجابت مختصری در حد بضاعت مزاجاه واقتضای مقام، تحریرمی شود امید است مورد قبول حضرتش افتد

. روایات کثیره ای با وجوه  متفاوته در وجه تسمیه  صدیقه کبری  فاطمۀ زهرا علیها السلام به( فاطمه) در کتب روائی آمده و هیچ منافاتی هم بین آنها دیده نمی شود از جمله روایتی است که علامه مجلسی از فرات کوفی نقل می کند.  محمد بن القاسم بن عبید معنعنا ، عن ابی عبد الله علیه السلام انه قال :

(انا انزلناهُ فی لیلة القدر)اللیله« فاطمه» و القدر« الله» ( فمن عرف فاطمه حق معرفتها فقد  ادرک لیلةالقدر، و انما سمیّت فاطمه لان الخلق فطموا عن معرفتها)

                                   «  بحار الانوارجلد43 ص 65حدیث 58»

.. امام صادق علیه السلام فرموده اند : منظوراز« اللیله »  درسوره قدر حضرت  زهراءعلیها السلام  و از« القدر »  الله .  پس کسی  که  فاطمه  را  شناخت آنگونه که سزاوار شناختن است پس بدرستی لیلۀ قدر را درک کرده است و این است و جز این نیست  که فاطمه ،فاطمه نامیده شد  به خاطر اینکه خلق از شناخت و معرفت او بریده  شده اند. اسم ،ائینۀ  مسمی است و باید مسمی رابه عینه  بیانگر  و کمال  مناسبت بین اسم ومسمی باشد والا اسم  نیست وان است که، بر عکس نهند نام زنجی حور

        گنج پنهان است زیر هر طلسم                پیش عارف شد مسمی عین اسم        

                                          *

  از بام  قصر، اسم  چو برخیزد                     بنشیند   آشیان   مسمی   را

پس باید مسمای فاطمه چنین باشد تا اسم عین مسمی باشد فاطمه اسم فاعل به معنی مفعول است چنانچه در قران هم امده (ماءٍ دافق ) یعنی مدفوق  و مفطوم به معنی مقطوع چون خلق، از معرفت او بریده شده اند حال چرا خلق از معرفت او عاجزند؟ در این روایت امام صادق علیه السلام فرموده اند :

لیله، فاطمه است و قدر، الله است قدریه قدر به لیله است که در روایتی دیگر می فرمایند (قدّر فیها ما هو کائن الی یوم القیامة)و باز در روایتی دیگر « فیها  یقّدر کلّ شئ» به هر حال در این شب  مقدّر و اندازه گیری می شود همه چیز ازخیر و شرّ ،طاعت و معصیت ،تولد و مرگ ،رزق و ..... همه در این شب معین می شوند ولی خود این شب مجهول است و نا شناخته و بی نشان است و از قدر و شرف  اوست که پنهان است

          گر کسی وصف او زمن پرسد            بی دل از بی نشان چه گوید باز

خداوند هم اینگونه است همۀهستی از اوست ولی از او نشانی نیست

         ازنیست هست کرده، ازبهرجلوۀخویش

                                                       وانگه نشان هستی بر بی نشان نهاده

اگر چه هستی نشانی از اوست واورابه خودنشانی نیست هرچه هست نشان اسمی است ودرمرات اسم دیده می شود(فمن عرف فاطمه حقّ معرفتها فقد ادرک لیلة القدر)

        معرفتی که خلق ازآن عاجزند کنه معرفت است و معرفت به نورانیةاست که امیرالمومنین علیه السلام به سلمان و اباذر فرمودند : ( انّ معرفتی بالنورانیة، معرفة الله و معرفةالله معرفتی )

« بحارالانوارجلد26 حدیث اول » 

کسی را  به کنه معرفت این ذوات مقدسه راهی  نیست ولی معرفت قهری وغیراختیاری را تمام موجودات دارند چنانچه در زیارت جامعه آمده است

لایبقی ملک مقرب و لا نبی مرسل و لا صدیق و لا شهید و لا عالم و لا جاهل و لا دنی و لا فاضل و لا مومن صالح و لافاجر طالح و لا جبار عنید و لا شیطان مرید و لاخلق فیما بین ذلک شهید، الا عرّفهم جلالة امرکم و عظم  خطرکم و کبر شانکم ....وشرف محلکم  و منزلتکم عنده )شاهد در(الاعرّفهم) است که موجودی  نیست مگر اینکه معرفت دارد به این ذوات مقدسه و همین وجودشان حیثیت معرفتی است امابه اندازه سعۀ وجودیشان وان معرفت ندارد که وجود ندارد.

گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت

                                         در هیچ سری نیست که سرّی زخدانیست

                                          *

هر چند که در خلق جهان مینگرم       سودای توازهیچ سری خالی نیست

                                         *

نه  همین ذره  دراین  دایره  سرگردان  است

                                 رقص سودای تو در هیچ سری نیست که نیست

                                        *

درهیچ ذره نیست که شوری زعشق نیست

                                 هر جا سری  است در خم  چوگان  کشیده اند

پس در آن سری ، سّر و معرفت حق نیست که آن سر وجود ندارد چون هر کسی به اندازۀحیطۀ وجودی خویش به حق معرفت داردکه ( وان من شئ الا یسبح بحمده ولکن لا تفقحون تسبیحهُم) سوره اِسراء  ایه 44

هرگیاهی که از زمین روید                          وحده لا شریک له گوید

نگوئی که ما از حضرت زهراعلیها السلام سخن می گفتیم که گوئیم:

حضرتش از حق جدا نیست چرا که  دارای عصمت مطلقه است به دلالت کریمۀ(انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا ) طهارت وعصمت و عشق و وجود ونور در مفهوم متفاوت، ولی یک حقیقت بیش نیست پس هما نطور که به کنه معرفت حق پی نتوان برد که :

به کنه ذاتش خرد برد پی                          اگر رسد خس به قعر دریا

و حاج ملا هادی سبزواری رحمه الله  درشرح منظومه اش در تعریف وجود گوید :

مفهومه من اعرف الاشیاء                        و کنهه فی غایة الخفاء

مفهوم وجود اعرف اشیاءاست و هیچ چیز آشکار تر از وجود و هستی نیست در حالی که کسی را به کنه آن راه نیست و در نهایت خفاءاست که باز حاجی سبزواری گوید :

یا من هو اختفی لفرط نوره                    الظاهر الباطن فی ظهوره

ای انکه از بسیاری نورانیةپنهان ،و پیدائی که به سبب پیدائی نا پیدا پس اگر حضرت  صادق علیه السلام می فرمایند (انما سمیّت فاطمه .....) و با «انما» که حصر از ان فهمیده می شود یعنی غیر از این نیست که احدی را به کنه ذات حضرت زهراءعلیها السلام راه  نیست  چون نور او نور حق است و هیچ  دوئیتی بین  حضرتش و حضرت  حق  نیست و دارای  ولایت مطلقه  می باشد که حضرت زهراءعلیها السلام  سرّحق و ناموسُ  الله الاکبر  است و لهذا کس را به کنه او راهی نیست حتی باید قبر مطهرش مخفی باشد .

او هست عصمت الله چندان شگفت نیست

                                           گز چشم خلق تربت پاکش مستّر است

مختفی   تنها نه  قبر اوست  از دیدار خلق

                                    کز جمیع ما سوی الله است نورش درحجاب

جامع الاخباراز امام صادق علیه السلام نقل می کند و امام صادق علیه السلام از پدران خود تا رسول اکرم که  پیغمبرصلی الله علیه واله  فرمودند :خلق  شد  نورفاطمه علیها السلام  قبل از اینکه زمین و آسمان خلق شود بعضی گفتند :یا رسول الله پس او انسیه نیست فقال صلی الله علیه و اله  فاطمه حوراءٌ انسیه گفتند: چگونه او حوراءٌ انسیه است؟   فرمودند: (خلقها الله عزّوجل من نوره قبل ان یخلق ادم ) به دلالت این روایت حضرت حق و حضرت  صدیقه طاهره علیها السلام  یک نور و حقیقت هستند  پس شئونات  او شئونات حق واحکام اواحکام حق  و هیچ دوئیتی ودوگا نگی بین حضرتش و حق د یده نمی شود  مگر به دیده احول و دو بین ،وحدت،وحدت حقة حقیقیه است و چشم وحدت بین می خواهد                                             

ا حول مشو که سروقباپوش مایکی است

                                           هر چند در هزار قبا  جلوه  می کند

                                          *

رمد  دارد  دو چشم  اهل  ظاهر           که از ظاهر نبیند جز مظاهر

آنهم مظهر اجلی واتمِّ حضرت حق در روایت  دیگر از امام صادق علیه السلام آمده (لو لا ان الله خلق امیرالمومنین لفاطمه ما کان لها کفو علی وجه الارض ) اگر خداوند تعالی علی علیه السلام را خلق نکرده بود روی زمین کفوی وهمتائی برای حضرت زهرا علیها السلام  نبود .از روایت استفاده می شود که حتی واحد فرق بین امیرالمومنین علیه السلام که صاحب ولایت مطلقه است و حضرت زهراء  علیها السلام  نیست ودر حدیث قدسی  خطاب به نبی اکرم صلی الله علیه و اله امده است:

 (لولاک لما خلقت الافلاک و لولاعلیّ لما خلقتک و لولافاطمه لما خلقتکما ) خداوند می فرماید :ای رسول ما اگر تو نبودی افلاک را خلق نمی کردم و اگر علی علیه السلام نبود  تو را خلق نمی کردم و اگر فاطمه نبود شما دو نفر را خلق نمی کردم  علت غائی  برای  خلقت  پیغمبرصلی الله علیه واله  و امیر المومنین علیه السلام  زهرای اطهرعلیها السلام  است .آیا می شود مقام و رتبۀ «غایت »از«مغیّی» کمتر باشد؟ پس هیچ دوئیت بین این ذوات مقدسه نیست که یک نور واحد هستند که همان نور حق است که نبی اکرم صلی الله علیه واله تجلی اعظم چنانکه در دعای شب بیست و هفتم رجب آمده :(اللهم انی اسئلک بتجلی الاعظم)  هیچ فرقی بین تجلی اعظم  ومتجلی  نیست  والا تجلی اعظم  نیست  پس هرچه  وصف حق،وصف این ذوات مقدسه است و کس را رتبه آن نیست که وصف حق کند چرا که هر چه گوید وصف خویش است .

      ما دح  خورشید مداح خود است          که دو چشمم روشن و نا مردم است

و باید گفت :

     توبرتری ز وصف و نهادن نمی توان

                                                 حدی در او که گفت توان این چنین توئی

                                        *

     آن  دوست  در تصور ناید  خیال وار  

                                            در وصف او هر آنچه تو گفتی خیال توست

پس

     در وصف او که بهرۀ ما زان حکایتیست

                                               انکس فصیح تر که خموشی زبان اوست

در خاتمه می گو ئیم :ای بضعۀ رسول

    ما را کجا بکوی تو با شد ره وصول      کانجا خیا ل را نبود در خورنزول

چگونه ذرّه تواند به عظمت خورشید پی برد ویا قطره دریا را وصف  کند                                                

     بحر وصف ازل  کجا  گنجد                       در ظروف حروف یا کلمات

      ما چه اثبات مدح بر تو کنیم                       ای وجود تو مر تو را اثبات                                       عجز الواصفون عن صفتک

                                  ما عرفنا ک حقّ  معرفتک

 

و السلام علی عباد الله الصالحین و لعنةالله علی اعداءفاطمةاجمعین